Op 15 augustus was het na 12 jaar eindelijk weer eens zover…een fietsdropping! ’s Ochtends vroeg om 7 uur verzamelden we bij ‘de Vlinder’. Gert had voor een hele grote vrachtwagen gezorgd, waar alle fietsen in gezet werden. Verder waren er 6 ouders zo aardig om ons naar de onbekende locatie te brengen. Tijdens het rijden leek de lucht wel donkerder te worden en de wind krachtiger. Uiteindelijk zag je na zeer goed kijken in de verte een vuurtoren verschijnen. We waren op de locatie aangekomen…Den Oever! Daar leek het haast wel te stormen, maar gelukkig was het wel droog. Na het maken van de groepsfoto zijn we daar met 18 man op de fiets gestapt. Met een zeer krachtige wind in de rug zijn we de tocht richting het IJsselmeer begonnen. Binnen 2 uur waren we al in Volendam beland, waar het tijd was voor een koffiepauze met gebak. Gelukkig was hier een zeer attente man aanwezig die voor een mooi plekje voor onze fietsen zorgde en ons naar een restaurantje begeleidde. Na een heerlijk taartje met zijn tweeën gedeeld te hebben (het gebak was om 11 uur al uitverkocht), vlogen we weer verder door zeer kleine plaatsjes als Katwoude en Uitdam. Het ging zelfs zo hard dat op een gegeven moment een aantal rijders op breken stond, maar gelukkig kwam Jan toen met het verlossende woord ‘LEK’. Jan, nog bedankt hiervoor! Zelfs de volgauto had moeite om het hoge tempo van de groep bij te houden. Maar wonder boven wonder konden ze ons wel vinden in onze hoofdstad Amsterdam. Hier begon zelfs het zonnetje te schijnen. Daarna hebben we de Amstel aangehouden en kwamen we op meer bekend terrein terecht. Hier begonnen enkele rijders al het huis te ruiken en daar begon dan ook het sprinten. Ook al was het geen wedstrijd, degene die dit jaar na 126km het eerste in Ter Aar was, was Wouter. Maar ja, hoe kan het ook anders, hij had de weg perfect voorbereid en wist dus precies waar hij zijn slag moest slaan! Wegbrengers en volgers, hartstikke bedankt! Ik hoop volgend jaar weer zo’n tocht te kunnen maken!
Het was kwart over 8 zaterdagochtend, we stonden op het punt om weg te gaan heeft Eric Valentijn een kapot ventiel. Na een snelle wissel konden we met een groep van 15 mensen vertrekken. Tijdens het fietsen was het erg warm weer met met voldoende water en eten in de bus van Gert gaat het ons lukken. Na een uur gaf Eric Valentijn het zijn dat zijn bidon leeg was, onder het rijden werd deze gevuld en weer teruggegeven. Na anderhalf uur gefietst te hebben werd er wat gegeten en gedronken, de bidons konden even bijgevuld worden en hup weer op de fiets voor sommige was het toch wel afzien, de chauffeur van de volgauto was volop aan het genieten van de fietsers en het uitzicht. Rond het middaguur hebben we besloten om even te stoppen en even te genieten van een bakkie koffie of cola en een lekker stukje taart. Voor sommige was de serveerster ook nog wel wat (hihi). Nadat Bob de Jong herkend is door een groep hollanders is de groep weer op de fiets gestapt om verder te gaan, alleen Wouter ging vond het genoeg na ongeveer 100 km, die is bij Gert in de bus gestapt. We begonnen aan de tweede lus. Ondertussen was het ongeveer 29 graden en werd er veel gedronken. Op de redoet werd iedereen goed aangemoedigt door Monique en Gea, daarna werd er afgedaald naar de volgende berg. Toen we aan de berg begonnen von Roy van Es het wel genoeg en is ook in de auto gestapt. Boven op de berg werd er weer drinken bijgevuld, onderweg waren de fans van Rick Slof ook aanwezig hij werd omhoog getoeterd (laat je niet gek maken Rick). Halverwege zijn we nog een keer gestopt om hem aan te moedigen. Na de afdaling had Eric Valentijn weer een lekke band snel het voorwiel van Wouter zijn fiets erin en verder. Rick had een beetje genoeg van het water en wilde nu iets anders drinken, dus de bidon gevuld met COLA. Op de volgende berg weer even gestopt voor de foto's (zie ze op de site) waar sommige zwaaiend voorbij kwamen. Weer de bidon van Rick gevuld met cola zijn bidon bleef plakken aan onze hadden. Toen wij aan het afdalen waren kwam Rick ons in de tijdrithouding voorbij op naar de laatste berg op weg naar de huisjes, waarbij Jurgen van Diemen nog even omhoog geholpen moest worden door de volgauto. Op de laatste 100 meter stond Claudia Verkerk op haar sokken met haar schoenen aan het stuur. Rond half 4 waren we weer terug bij de huisjes waar iedereen in het gras een plekje vond om bij te komen.
Het was een erg gezellig weekend en we willen de leiding bij deze nog een keer bedanken, wij hebben erg genoten.
Het begeleidingsteam voor het jeugdschaatsen in Leiden is op zoek naar 4 trainers / begeleiders ( mannelijk of vrouwelijk ) voor het geven van schaatsles het komend schaatsseizoen jaargang 2010 – 2011. Voor aanmeldingen of vragen, kunt u contact opnemen met Erik Vlasman: 06-22796218 of .
Nieuwkoop---->Parijs 489 kilometer, een verslag van deze monster rit
Deze rit die we vorig jaar ook al wilden fietsen, maar door de vele tegenslagen en onvoldoende kennis van de route, vlak voor het eind punt moesten opgeven, (zie hiervoor het verslag van Lenie van den Hoorn) wilden we dit jaar nogmaals een poging wagen. Helaas moest Lenie door blessure leed afmelden, maar er hadden zich twee vervangers voor haar gemeld, nu fietsen we dus met Gerard van den Helder, Laurens Akerboom, Flip Wijfje, Ron van den Hoorn (ja wel de broer van Joop) Chris Leune (onze vaste chauffeur en begeleider) en onder getekende Jos van der Lee.
Dit jaar probeerde we van de fouten van vorig jaar te leren, dus een kaart gekocht een navigatie systeem in de auto en een navigatie systeem voor op de fiets, en een ieder voorzien van een telefoon, verdwalen kon dus niet meer, ook werd de route goed uit gestippeld en was de route tot aan België al eerder verkend. Er was ook veel getraind tot wel 600 km per week, diverse fietstochten werden verreden waaronder Parijs – Roubaix 264km, onder heel zware omstandigheden. Nu nog de dag uitzoeken, mooi weer en een gunstige wind, het werd 17 Juni 2010. We vertrokken om 00.00uur, de volgauto zou later vertrekken, want in het donker en op de fietspaden kon hij ons toch niet volgen. Daar we de rit naar Rotterdam al 6 keer geoefend hadden, besloot een van ons toch noch een slimmere route te nemen, niet dus, uiteindelijk moesten we met de fiets op onze schouder weer op de route zien te komen, dit was meteen onze eerste en laatste fout,
We reden als een speer naar Dordrecht via de Moerdijkbrug naar Zevenbergen, Etten-Leur, Rijsbergen, via de N1 naar Antwerpen. Het fiets navigatie systeem leidde ons vlekkeloos door hartje Antwerpen. Na Antwerpen zou de volgwagen bij ons aansluiten om onze route verder te begeleiden, maar eerst reden we nog op de fiets navigator door een drukke plaats even voor Brussel. Daar de navigator stond ingesteld op de kortste route (dus niet altijd de snelste) raakte we van de vooraf geplande route af en kon de volgwagen ons niet meer vinden We werden dwars door Brussel geleid, om uiteindelijk toch weer op de geplande route te komen. Hier kwamen we ook vrij snel onze begeleider Chris tegen die zich al toch wat zorgen begon te maken. Inmiddels kregen we wel honger, maar niet getreurd, er werd soep en koffie gezet, en konden we even herstellen. We waren al bijna halverwege 240km zat er op, van af nu werd het menens, nu moesten we laten zien hou sterk we waren, we reden vanaf nu op de auto navigator, bij iedere kruising stond onze Chris als een politie agent de weg te wijzen, dit werkte voor ons heel gerust stellend, we hoefde alleen nog maar te fietsen, enkele plaatsen waar we door heen reden zijn Hovens, Lens, Baudour, Athis (grens plaats) Moutay, Joncourt, Villevecque, Ham Noyon, Bailly Compiegne, en de eind plaats Senlis. Nadat we eerste op vlakke wegen reden, werd de weg steeds glooiender, wel geen echte klimmen maar geen meter vlak meer, tocht wisten we met vooral de hulp van Gerard die een super dag had , een hoog gemiddelde te houden uiteindelijk werd dit 29,1km per uur.
Onderweg werd nog een keer een lange pauze gehouden in een soort cafetaria, geen van ons kon Frans , maar we hadden Ron bij ons dus geen nood. Ron bestelden een menu zoals alleen Ron dit kan met allerlei gebaren en geluiden die alleen de kok begreep, hierbij konden we onze kaak spieren weer even trainen, eerst van het lachen en vervolgens voor het eten. Hier zaten we ongeveer op 370 km. Hier en daar begon een ieder al iets te voelen van vermoeidheid, maar hier werd niet over gesproken, alleen werd er tegen Gerard gezegd ietsjes zachter te fietsen, dit deed hij dan ongeveer 5 meter en dan begon hij weer, door Flip voorop te laten rijden (die was toch al moe) werd het tempo getemperd, maar al snel nam Gerard het heft weer in handen en moesten we weer op de pedalen, of we nu wilden of niet. Het met dit soort ritten nu eenmaal zo; gaat het te snel haal je het niet , maar gaat het te langzaam haal je het zeker niet, dus dan maar Gerard volgen. Ook Laurens die toch al niet vet is werd steeds magerder, toch heel knap van deze vent, die met een heleboel andere gedachten aan deze tocht begon, mijn dank aan zijn vrouw Marian dat hij mee kon, want zonder Laurens is het toch veel minder leuk, en Laus houdt nu eenmaal van uitdagingen
Het eind punt komt steeds dichterbij en de vermoeidheid neemt toe maar we gaan het halen, dat staat vast. En we haalde het! Om 21.00 uur waren we op onze eindbestemming het plaatsje Senlis aan de rand van Parijs. Nog een foto gemaakt onder het plaatsnaam bord voor Lenie als bewijs van aankomst en vervolgens met de auto Parijs door naar de Eiffeltoren voor de foto (in Parijs zelf kan men niet fietsen, te gevaarlijk). Chris reed probleemloos door de Mega stad Parijs naar de Eiffeltoren voor de foto. Hier haalde Ron nog even een biertje, voor de prijs van een halve kar rozen, hierna gingen we richting huis, onderweg een hotel opgezocht waarna we na een douche namen en even later moe maar voldaan als een blok in slaap vielen. De volgende morgen er weer vroeg uit want Flip had een belangrijke afspraak, ook deze haalde we, met een zeer goed gevoel kunnen we terug kijken op een hele mooie fietstocht, met een prima samenwerking van echte fietsvrienden, op naar de volgende uitdaging.
Jij hebt je opgegeven of denkt erover om te gaan wedstrijdschaatsen.
Hartstikke leuk want hoe meer kinderen hoe meer gezelligheid. Voordat je begint met wedstrijdschaatsen is het handig om te weten hoe het er bij de wedstrijden aan toe gaat.
Wij rijden (bijna) alle wedstrijden op de Kennemer IJsbaan in Haarlem op zondagavond.
De pupillenwedstrijden beginnen over het algemeen om 17.30 uur en duren tot 19.00 uur.
Als je je hebt opgegeven voor het wedstrijdschaatsen dan kan je bij Van der Hoorn Schaatssport in Ter Aar een schaatsjack en een wedstrijdpak (je weet wel zo’n strakke met capuchon) lenen. Hiervoor betaal je een klein bedrag dat je weer terugkrijgt wanneer je je jack en pak heel inlevert als je stopt met wedstrijdschaatsen.
Tijdens de wedstrijden die je voor STG Ter Aar rijdt hoor je dit wedstrijdpak te dragen. Verder is het handig als je een “ritsen”broek hebt. Dit is een soort trainingsbroek met ritsen over de hele buitenkant van je been zodat je je broek uit kan trekken zonder je schaatsen uit te doen.
Ook heb je 4 kleuren bandjes nodig. Dit zijn stoffen bandjes die te koop zijn bij van der Hoorn en die je om je rechter bovenarm draagt tijdens de wedstrijd. Voordat je aan je wedstrijd begint hoor je van je trainer in welke rit je zit en welke kleur bandje je hebt (rood, wit, geel of blauw). Geel en wit start in de binnenbaan, rood en blauw in de buitenbaan. Het is handig om een pen mee te nemen zodat je je ritnummers en bandjeskleur op je hand kan schrijven. Na de warming-up ga je je schaatsen aantrekken en als de ijsmachine van het ijs is en de blokjes gelegd zijn mag je gaan inrijden. Dit betekent dat je je spieren gaat opwarmen op het ijs. Inrijden doe je op de binnenste baan tussen het hout en de blokjes, houdt er wel rekening mee dat er altijd rijders zijn die snel willen rijden dus ga niet met z’n allen naast elkaar rijden. Op de grote scoreborden staan de nummers van de ritten die bezig zijn houd deze in de gaten en ga ongeveer 8 ritten voor je eigen ritnummer even vragen of je je al klaar moet maken. Als je dat moet gaan doen dan trek je je broek en jasje uit zet je capuchon op en kijkt nog even of je het goede bandje om hebt en meld je dan bij de hulpstarter. Dat is iemand met gewone schoenen aan en een map in de hand die de wedstrijdrijders bij elkaar roept. Van deze man of vrouw krijg je de laatste aanwijzingen en mag je de baan ingaan om zo snel mogelijk de afstand af te leggen. De start wordt voor de 1e wedstrijd uitgebreid geoefend en besproken op de training. Bij het wedstrijdschaatsen wordt er niet gekeken naar wie de wedstrijd wint maar om zelf harder te gaan als de vorige wedstrijd zodat je een pr (persoonlijk record) rijdt. Dit lukt natuurlijk lang niet altijd maar toch wel regelmatig.
Op de Kennemer IJsbaan is er ook een marathoncompetitie voor de jeugd officieel vanaf pupillen B maar de pupillen C en D kunnen ook inschrijven. Dit betekent dat de rijd(st)ers per categorie tegelijk starten en dan 5, 6, 8, 10 of 12 rondjes rijden afhankelijk van de leeftijd. De persoon die als 1e over de finish komt krijgt 10,1 punt, de 2e 9,punten, de 3e 8 punten enz. Meestal zijn er 4 of 5 marathons per jaar en de beste 3 aan het eind van de competitie mogen naar het Nederlands Kampioenschap Jeugdmarathon om daar hun schaatskunsten te vertonen. Voor de marathoncompetitie moet je zelf inschrijven. Op de site van IJsclub Haarlem het kopje marathon en daarna kalender staat de jeugdmarathon aangegeven
Chronologische volgorde:
Zorg dat je ongeveer een half uur voor de start aanwezig bent
Tas wegzetten, een rondje inlopen en wat rek- en strekoefeningen doen
Kijken welk ritnummers je hebt en welke bandjes je nodig hebt en dit op je hand schrijven
Bandje omdoen, schaatsen aandoen en als de blokjes liggen het ijs op om in te rijden
Let op je ritnummer en zorg dat je op tijd aanwezig bent
